«

»

مرداد ۱۳ ۱۳۹۴

دیالوگ ماندگار

۲
یکی از برترین سکانس
جایی است که آل پاچینو پس از مرگ ِ دخترش بی صدا فریاد می زند. شاید چیزی در حدود ِ سی ثانیه بیننده تصور می کند که صدای ِ فریاد ِ او را عمداً از فیلم حذف کرده اند اما وقتی نفس می کشد و این دفعه با صدای بلند گریه می کند و فریاد می کشد، تازه مشخص می شود که وی در بار اول بی صدا فریاد کشیده.
فریاد بی صدا، درون ِآدمی را می سوزاند. خاکستر می کند، به نابودی می کشاند. فریاد بی صدا همان لحظه هایی است که حقی، به نحوی و توسط ِ کسی ناحق می شود و مسببش ما هستیم…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

18 − 3 =